Wat is waar?
Vier kinderen (Julian, Sofie, Kim en Karlijn) vertellen een verhaal bij drie schilderijen (Mercurius, Argus en Io van Abraham Bloemaert, Slapende Mars van Hendrick ter Brugghen en Het trekken aan de krakeling van Jan van Bijlert). Steeds is er maar één verhaal waar. Wie spreekt de waarheid?

Afgelopen zondag was ik een van die kunstenaars. De workshop werd voor mij vrij gelaten voor eigen indeling zodat ik zelf een onderwerp kon kiezen waarbinnen ik mijn eigen werk kon tonen en de kinderen kennis kon laten maken met een specifiek onderwerp of thema. Die zondag wilde ik de groep kinderen kennis laten maken met de fotografie. De nadruk werd gelegd op de schijnwerklijkheid daarvan, wat is nu echt en wat is nu nep? Vandaar den titel: Echt Nep!?

Het lange verhaal: voor t korte verhaal scroll naar beneden.
Eerst vuurde ik een inleidend verhaal over fotografie op de kinderen af. Hoe werkt dat nou eigenlijk? Hoe komt de foto die ik van jou maak op het beeldscherm? Hoe ‘ziet’ een camera? Na al die moeilijke vragen daagde ik ze ook nog eens uit tot de analoge fotografie. De oudste kinderen schatte ik op een jaar of 11, aangezien digitale fotografie al wel vanaf begin 1980 bestaat werd dit voor ‘den gewone consument’ pas vanaf 1998 beschibaar, vanaf 2000 stappen de mensen massaal over op de digitale fotografie. De meeste kinderen in de workshop brachten hun eerste vakantie foto’s dus niet naar de kruidvat om ze een paar dagen later weer op te halen maar zijn gewend deze gelijk op de pc te kunnen laten zien.
Het analoge fotograferen met een rolletje deed dan ook wel wat vreemd aan maar het klonk allemaal wel als een logisch verhaal toen ik met termen gooide als ‘schrijven met licht’ enzovoorts.
Na dat inleidende verhaal gingen we kijken hoe echt een foto nu eigenlijk is. Voorbeelden van afsnijding, beeldbewerking en enscenering kwamen voorbij. De kinderen waren er al vrij snel over uit dat een foto eigenlijk maar heel weinig te maken heeft met een ‘weergave van de werkelijkheid’.

Ik liet de kinderen mijn eigen werk zien en stelde mij voor als fotografisch kunstenaar.  Omdat ik in mijn werk veel gebruik maak van beeldbewerking en het niet de bedoeling is iets zo werkelijk mogelijk weer te geven vind ik mijzelf geen fotograaf. Ik zet het naar mijn eigen hand, de fotografie is een gereedschap.
De uitdaging voor de kinderen: zelf een fotografisch kunstenaar zijn!
Als opwarmertje maakten de kinderen een foto van een ruimte in het Stedelijk Museum. Deze ruimte moesten zij vervolgens gaan bewerken. Analoog, knippen en plakken dus. Ze moesten een ruimte creeeren die niet bestond door er dingen aan toe te voegen die zij haalden uit tijdschriften en kranten.
Dit geeft snel effect en omdat het vel [A3] niet angstaanjagend wit is maar een print van de zelf geschoten een foto, is de angst van het vullen van een leeg vel weg en krijgen ze het gevoel in de vingers.

Natuurlijk kregen zij na bespreking van het opwarmertje wel een leeg vel voor de kiezen. Dit maal met de opdracht zelf vanuit het niets een wereld te creeren dmv collage. Dit kan natuurlijk zo gek/raar/bizar/mooi als je zelf wilt. Om thuis te bewijzen dat ze echt in deze neppe wereld geweest waren fotografeerde ik de kinderen voor een green screen en plaatste ze in hun collage. De groeten uit….

Om een lang verhaal kort te maken: De groeten uit ……
De kinderen scheppen een wereld op papier dmv collage techniek. Door de collage in te scannen en te werken met een green screen kunnen de kinderen een foto maken van zichzelf in hun geschapen fantasiewereld, vanuit waar ze de groeten doen aan hun vader [of iemand anders]

Het eindresultaat is een foto. De kinderen staan echt in een neppe wereld.

Een aantal resultaten:

Werk van Ezra

Werk van ToonEen geslaagde workshop met geboren fotografisch kunstenaars. Nu maar hopen dat er nog kunst is als ze groot zijn !!